Make your own free website on Tripod.com

"Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ"

Άρθρα και απόψεις

Αρχείο

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

H AΡΓΕΝΤΙΝΗ ΣΕ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Συνέντευξη του Παναγιώτη Βήχου με τον Χόρχε Αλταμίρα

Χόρχε Αλταμίρα ηγέτης του Eργατικού Kόμματος (Παρτίτο Ομπρέρο) έδωσε στην «Νέα Προοπτική» τη συνέντευξη που ακολουθεί πριν από τη νέα επιδείνωση της πολιτικής κρίσης στην Αργεντινή. Μιλάει για τις αλλαγές μετά την εξέγερση του περασμένου Δεκέμβρη και εξηγεί πως διαμορφώνεται η κατάσταση σήμερα στην Αργεντινή όσο και την αλληλεξάρτηση των εξελίξεων στ η λατινοαμερικάνικη αυτή χώρα με την παγκόσμια κρίση.

Μιλάει για το ενδεχόμενο ενός πολιτικού πραξικοπήματος και το ρόλο των κομμάτων της αριστεράς στην επαναστατική φάση και εξηγεί γιατί το Π.Ο. προωθεί το σύνθημα της Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης σαν ένα από τα μεταβατικά ζητήματα της αργεντίνικης επανάστασης.]

Χόρχε Αλταμίρα: Η βασική αλλαγή το 2002 είναι ότι η Αργεντινή έχει μια κυβέρνηση που με την υποστήριξη της Γερουσίας μια πλειοψηφία περονιστών διασφαλίζει τους αναγκαίους ψήφους για την κυβέρνηση Νουάλντε.

Από πλευράς οικονομικής η κατάσταση έχει επιδεινωθεί πολύ. Οι απολύσεις των δύο τελευταίων μηνών (Φεβρουάριος - Μαρτιος) ήταν περίπου 200.000 και η ανεργία έχει αυξηθεί στο 30%. Aν όμως προσμετρηθούν και οι υποαπασχολούμενοι φθάνει και ξεπερνά το 50%. Το ΑΕΠ, και πιό συγκεκριμένα η βιομηχανική παραγωγή, είναι σε "ελεύθερη πτώση", δεν μπορεί να σταματήσει αυτή η πτώση, ενώ οι μεγάλες τράπεζες και οι μεγάλες βιομηχανίες είναι σε πραγματική χρεοκοπία. Aρκετοί από αυτούς έχουν ήδη καταθέσει επίσημα αίτημα πτώχευσης. Οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών είναι σε κατάσταση χρεοκοπίας καθώς είχαν αγορασθεί στο πλαίσιο των αποκρατικοποιήσεων με δάνεια και όχι με ίδια κεφάλαια από τους ομίλους που τις εξαγόρασαν από το κράτος.

Και οι τράπεζες;

Για τις τράπεζες είναι πολλοί οι λόγοι για την χρεοκοπία τους. Κατ’ αρχήν έχουν τεράστια δάνεια που δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν από εταιρείες βιομηχανικές, εμπορικές, κ.λ.π. Ένας άλλος λόγος είναι η υποτίμηση η οποία μείωσε δραματικά την αξία των περιουσιακών στοιχείων των τραπεζών. Σύμφωνα με τον Economist οι περιουσίες των τραπεζών έχουν ..."εξαφανισθεί". Αυτή την στιγμή η καθαρή αξία των τραπεζών είναι μάλλον αρνητική.

Από την άλλη πλευρά η υποτίμηση του νομίσματος δεν έχει τέλος και αυτό γιατί το μεγαλύτερο μέρος των κεφαλαίων που έχει απελευθερωθεί από την Κεντρική Τράπεζα πάει στην αγορά συναλλάγματος. Το ζήτημα είναι ότι στην Αργεντινή έχει καταρρεύσει το οικονομικό σύστημα στο συνολό του και στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κάν πραγματικό νόμισμα.

Στην πραγματικότητα δεν "υπάρχει" ούτε Κεντρική Τράπεζα αφού δεν έχει πλέον τα μέσα για να ρυθμίσει μια νομισματική πολιτική, να εκδώσει ομόλογα, να διαμορφώσει τα επιτόκια, καθώς η πιστοληπτική ικανότητα της οικονομίας και έτσι και της Τράπεζας είναι μηδενική...

Η κυβέρνηση αναζητά την διασωσή της από το ΔΝΤ, το οποίο από την δική του πλευρά πιστεύει ότι το να χρηματοδοτήσει την Αργεντινή υπό τις παρούσες συνθήκες θα ήταν σαν να "κάψει" τα διαθέσιμα γι’ αυτό κεφάλαια. Αν έδινε αυτά τα κεφάλαια, αυτά θα πήγαιναν κατ’ εύθείαν στην αγορά συναλλάγματος και στην πραγματικότητα θα χρηματοδοτούσαν την εκροή κεφαλαίων.

Η αδυναμία είναι πλήρης, η αναζήτηση "εξόδου" από αυτή την κατάσταση θα μπορούσε να είναι μόνο πολιτική, με μια εξωθεσμική "επέμβαση" του κράτους, καθώς έχουν καταρρεύσει οι κοινωνικές σχέσεις.

  Η οικονομία έχει καταρρεύσει και μαζί της το πολιτικό σύστημα που στηρίζει;...

Το πολιτικό σύστημα έχει καταρρεύσει καθώς τα δύο βασικά κόμματα της χώρας έχουν επίσης χρεοκοπήσει και οι πολιτικοί αυτών των κομμάτων γίνονται αντικείμενο χλευασμού αλλά και επιθέσεων από το λαό στους δρόμους, δεν τολμούν να βγουν πλέον σε μέρη που συχνάζει κόσμος... Από την άλλη πλευρά τα έσοδα του κράτους βρίσκονται επίσης σε ελεύθερη πτώση, το κράτος δεν έχει πλέον τα μέσα για να χρηματοδοτήσει τις επιχειρήσεις ή ακόμα και να τις κρατικοποιήσει.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το κράτος χρησιμοποιεί το πέσο αλλά και ένα άλλο "νόμισμα", το οποίο αποκαλούν "Κοπ", για να πληρώσει μισθούς ενώ οι επί μέρους περιφέρειες έχουν τα δικά τους επίσης "νομίσματα"...

Όλα αυτά τα "νομίσματα" ισοδυναμούν με μια τρομερή μείωση των αμοιβών των εργαζόμενων, γιατί στην αγορά δεν αναγνωρίζεται η αρχική αξία εκδοσής τους, και αυτό σημαίνει μια πολύ μεγάλη απώλεια εισοδήματος - όταν υπάρχει - για τους εργαζόμενους.

Από την άλλη πλευρά όλα αυτά τα "νομίσματα" είναι στην πραγματικότητα δημόσιο χρέος που βέβαια για να εξυγιανθεί η οικονομία θα πρέπει να πληρωθεί. Σε μια οικονομία που το δημόσιο χρέος είναι τεράστιο δεν υπάρχει κανείς που να σκέπτεται ότι πρέπει να επαναγορασθεί αυτό το χρέος των Κοπ...

Το ΔΝΤ ζητάει να πληρωθεί το χρέος με ό,τι υπάρχει από τα δημόσια έσοδα αλλά αυτό θα σήμαινε ένα επίπεδο ανεργίας τρομερό, πάνω από 70%, γιατί θα έπρεπε να απολύσουν χιλιάδες δημόσιους υπάλληλους, κ.λ.π... Πάντως νομίζω ότι η πολιτική του ΔΝΤ που είναι στην πραγματικότητα η πολιτική του υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, θα σημάνει – εφ’ οσον την προχωρήσουν - πτώχευση και κλείσιμο πολλών επιχειρήσεων που θα εξαγορασθούν στη συνεχεια από το αμερικάνικο κεφαλαιο, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των αποκρατικοποιήσεων είχει ευνοήσει αρχικά το ευρωπαϊκό κεφάλαιο.

Δηλαδή, ό,τι είχαν αγοράσει οι ευρωπαίοι στην Αργεντινή θα "περάσουν" στο αμερικάνικο κεφάλαιο;

Νομίζω ναι, ήδη όταν γίνονταν αυτές οι ιδιωτικοποιήσεις οι αμερικάνοι είχαν διαμαρτυρηθεί υποστηρίζοντας ότι αυτές οι συνθήκες ευνοούσαν τους ευρωπαίους και είχαν υποσχεθεί μια "εκδίκηση" και τώρα η εκδίκηση έφτασε...

Έχει μείνει κάτι όρθιο μέσα στην κρίση αυτή;

Η κρίση αυτή είναι "ολοκληρωτική", είναι μια χρεωκοπία γενικευμένη και αφορά όλα εκείνα πάνω στα οποία οργανώνονται οι κοινωνικές σχέσεις, αφορά τα νομίσματα, την αγορά κεφαλαίων, την τραπεζική πίστη, την αγορά συναλλάγματος· ολόκληρη η

διαδικασία ανταλλαγής έχει μπλοκαρισθεί...

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια μοναδική εμπειρία, από την άποψη ότι το κράτος πρέπει να πάρει μέτρα πρωτοφανή για να πετύχει μια ρύθμιση πάλι και να ξαναστήσει ολόκληρο αυτό το πλαίσιο, αλλά για να το κάνει αυτό χρειάζεται μια πολιτική "δύναμη" ισχυρή τη στιγμή που τα παραδοσιακά κόμματα είναι αδύναμα και οι λαϊκές μάζες βρίσκονται σε εξαιρετικά σημαντικούς αγώνες...

Για το λόγο αυτό πιστεύω ότι θα προσπαθήσουν να κάνουν άλλα "πραξικοπήματα", πολιτικά πραξικοπήματα, με την υποστήριξη των στρατιωτικών ή και χωρίς αυτή και τότε θα έχουμε λαϊκή εξέγερση.

Στην διάρκεια αυτών των αλλαγών στην οικονομία οι σχέσεις μεταξύ των κομμάτων και των μαζών πώς άλλαξαν;

Άλλαξαν τρομερά, γιατί το κόμμα το πιο λαϊκό στην Αργεντινή, το κόμμα των περονιστών, έχασε όλη την αξιοπιστία του στις μάζες, η αριστερά κέρδισε ένα τεράστιο "χώρο". Όλα τα κινήματα των ανέργων οργανώθηκαν από τα κόμματα της αριστεράς και η απόπειρα των περονικών να δημιουργήσουν από τα πάνω και τα κάτω μια οργάνωση ανέργων απέτυχε ολοκληρωτικά. Οι άνεργοι έχουν οργανωθεί στις οργανώσεις των "πικετέρος".

Το άλλο σημαντικό κόμμα η Ριζοσπαστική Ένωση Πολιτών (Ρεουνιόν Σίβικα Ραντικάλ) είναι ένα κόμμα που σχεδόν έχει εξαφανισθεί.

Έχει γίνει μια πολιτική στροφή ιστορικών διαστάσεων, γιατί τα μειοψηφικά κόμματα της αριστεράς βρίσκονται στην διαδικασία μετατροπής τους σε πλειοψηφικά κόμματα.

Τα παλιά "μεγάλα" κόμματα έχουν ακόμα την πλειοψηφία στην Γερουσία αλλά τίποτα πλέον έξω από αυτή;

Είναι κυριολεκτικά σε πολιορκία μέσα στην Γερουσία. Καθημερινά βρίσκονται σε πολιορκία όπως και οι τράπεζες στις οποίες καθημερινά μαζεύονται απ’ εξω οι αποταμιευτές και ζητάνε τα χρηματά τους που δεν τους τα επιστρέφουν...

Τι γίνεται με τα άλλα κόμματα;

Υπάρχουν κάποιες τάσεις στην κεντροαριστερά που δεν είναι πλειοψηφικές αλλά διατηρούν κάποια σχέση με τον κόσμο γιατί είχαν "σπάσει" πρίν από τα επαναστατικά γεγονότα του τέλους του 2001 με τα παραδοσιακά κόμματα, αλλά στην πραγματικότητα είναι απλώς πολιτικοί "κύκλοι", ομάδες πολιτικών και όχι πραγματικές οργανώσεις. Τα κόμματα της αριστεράς είναι μεν σχετικά μικρές οργανώσεις που όμως ο λαός γνωρίζει αρκετά καλά, γνωρίζει τα προγράμματά τους καθώς δουλεύουν με την πολιτική τους αυτή από πολύ καιρό.

Και το Παρτίτο Ομπρέρο;

Το κόμμα μας είχε μια ανάπτυξη εντυπωσιακή γιατί κατάφερε να έχει μια ηγετική θέση σε όλα τα λαϊκά κινήματα μαζί με άλλες οργανώσεις, αλλά οπωσδήποτε πλέον είναι πολύ πιο σημαντικός ο ρόλος του σε σχέση με τα άλλα κόμματα και οργανώσεις. Η πραγματική δύναμη του Παρτίτο Ομπρέρο βρίσκεται στο γεγονός ότι πρόβλεψε αυτή την κρίση πολύ έγκαιρα και προώθησε τα συνθήματα εκείνα που έπρεπε, όταν έπρεπε. Έτσι όταν η κρίση ξέσπασε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού βρέθηκε, θα μπορούσε να πει κανείς, προετοιμασμένο για να μπορέσει να καταλάβει συνολικά την κατάσταση. Τα συνθήματα που είχαμε ρίξει στην αρχή φαίνονταν να είναι "μη κατανοητά", τα απέριπταν τα άλλα κόμματα, αλλά έγιναν πλέον χωρίς αμφιβολία συνθήματα που υιοθετήθηκαν από την πλειοψηφία των λαϊκών κινημάτων.

Έτσι καθώς τα παραδοσιακά κόμματα δεν είναι ικανά να παράγουν μια ικανή "λύση", πολύ περισσότερο μια "λύση" προς όφελος των μαζών, μέσα από την παρέμβαση του κράτους, μετατρέπουν το σύνθημα μας για την Συντακτική Εθνοσυνέλευση, σε σύνθημα που συγκεντρώνει τις πιο βαθιές τάσεις και ανάγκες των μαζών, καθώς αυτό που απαιτείται πλέον είναι η ανατροπή του πολιτικού συστήματος. Ουσιαστικά με τον τρόπο αυτό οι μάζες κινούνται σε μια κατεύθυνση εξαιρετικά "απελευθερωτική" και ταυτόχρονα "εκτελεστική". Το "απελευθερωτική" είναι προφανές καθώς είναι μια Συνέλευση λαϊκή, εκλεγμένη από ολόκληρο τον (ενήλικα) πληθυσμό. "Eκτελεστική" γιατί ως Συντακτική Συνέλευση παίρνει στα χέρια της την εξουσία που σημαίνει καταργεί το υπάρχον Σύνταγμα και διαχειρίζεται, αυτή η Συνέλευση, την εξουσία. Kατά συνέπεια, αυτή η Συνέλευση μπορεί να αποφασίσει την επανεθνικοποιηση των τραπεζών, να αποφασίσει την μη πληρωμή του εξωτερικού χρέους και να συγκεντρώσει όλα τα μέσα και τις πηγές πλούτου για το σχεδιασμό της οικονομίας δίνοντας προτεραιότητα στην απασχόληση και την αναζωογόνηση της οικονομίας, δίνοντας διέξοδο σ’ αυτό το χωρίς ιστορικό προηγούμενο αδιέξοδο του βιομηχανικού καπιταλισμού της Αργεντινής...

Αντίθετα με ότι αρχικά λεγόταν, ότι δηλαδή η Αργεντινή είναι ένα απομονωμένο φαινόμενο, χωρίς συνέπειες στον υπόλοιπο κόσμο, τώρα οι επιπτώσεις φθάνουν σ’ ολόκληρο τον κόσμο και ιδιαίτερα στην Ευρώπη...

Πράγματι εδώ έχουμε τρία επίπεδα σύνδεσης της Αργεντινής με τον υπόλοιπο κόσμο. Οι αμερικάνοι αναλυτές αντιμετωπίζουν το θέμα με ένα πολύ στενό τρόπο και συνδέουν την κρίση της Αργεντινής μόνο με την αγορά ομολόγων και στη βάση αυτή ισχυρίζονται ότι η αγορά δεν έχει υποφέρει πολύ σοβαρά. Όμως με τον τρόπο αυτό αγνοούν ότι είτε με τις εγχώριες τράπεζες είτε με τις ξένες τράπεζες αυτό το χρέος έχει στην πραγματικότητα "παγώσει". Αυτό σημαίνει ότι όταν αρχίσει η επαναδιαπραγμάτευση αυτού του χρέους οι τράπεζες πρέπει να αντιμετωπίσουν και να "γράψουν" στους ισολογισμούς τους την ζημιά καθώς η Αργεντινή δεν έχει χρήματα να πληρώσει, δεν μπορεί ούτε να υποσχεθεί ότι θα πληρώσει στο μακρινό μέλλον...Η αγορά ομολόγων έχει υποστεί μια πολύ σοβαρή ζημιά.

Αν φύγουμε από την αγορά ομολόγων και πάμε στην χρηματιστηριακή αγορά, ήδη οι επιπτώσεις έχουν αρχίσει να φαίνονται στις τιμές των μετοχών των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων που έχουν εξαγοράσει αργεντίνικες επιχειρήσεις, όπως π.χ. οι ισπανικές τράπεζες που έχουν αγοράσει τράπεζες της αργεντινής κ.λ.π., ή πετρελαϊκές εταιρείες και εταιρείες τηλεπικοινωνιών. Το χρηματιστήριο της Μαδρίτης υφίσταται ήδη ένα τρομερό σοκ από αυτές τις εξελίξεις. Αλλά και οι γαλλικές και ιταλικές τράπεζες έχουν υποστεί ανάλογες ζημιές λόγω της χρηματοδότησης εξαγορών στην τηλεφωνία. Το πρόβλημα είναι σοβαρό ιδιαίτερα στην Ιταλία, γιατί οι ιταλοί αποταμιευτές αγόρασαν τίτλους (μετοχές, ομόλογα) ακολουθώντας συμβουλές των τραπεζών τους και τώρα ετοιμάζονται να ζητήσουν αποζημιώσεις.

Όπως έγινε άλλωστε και με την Morgan Stanley που οι επενδυτές της ζήτησαν αποζημίωση σημειώνοντας έτσι τεράστιες ζημιές. Αυτό είναι το δεύτερο σοβαρό επίπεδο που ανέφερα προηγουμένως.

Το τρίτο είναι περισσότερο γενικό. Μην ξεχνάμε ότι η Αργεντινή ήταν το κατ’ εξοχήν "καλό παράδειγμα" για την εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Από μιαν άποψη αυτό που συμβαίνει στην Αργεντινή είναι συμπυκνωμένο αυτό που συμβαίνει παντού υπό μια γενικότερη έννοια...

Η υπερχρέωση της Αργεντινής, που δεν είναι η αιτία της κατάρρευσης, η αιτία της κατάρρευσης είναι ανυπαρξία πλέον αγοράς, η κατάρρευση των κερδών των επιχειρήσεων που ήταν ήδη υπερχρεωμένες, είναι φανερή π.χ. στην περίπτωση της Ιαπωνίας και των ΗΠΑ.

Στην Αργεντινή έσκασε μια φούσκα που συνδέει τους πάντες...

Υπάρχει βέβαια και ένα τέταρτο επίπεδο. Στην Αργεντινή έχει ξεσπάσει μια επαναστατική διαδικασία που δεν έχει να κάνει ούτε με τον Μπιν Λάντεν, ούτε προβλήματα ισλαμικά ή εθνικά κ.λ.π., αλλά έχει να κάνει με θέματα που οι αμερικάνοι και οι ευρωπαίοι καταλαβαίνουν πολύ καλά, έχουν να κάνουν με τις τράπεζες, την αγορά χρήματος... Το τέταρτο επίπεδο επιπτώσεων είναι το πολιτικό, που αποδεικνύει την αποτυχία διαφόρων πολιτικών προσπαθειών να διαχειρισθούν την κρίση, όχι μόνο εκείνη της δεξιάς διαχείρισης, αλλά και εκείνη της κεντροαριστεράς στο πλαίσιο της οποίας είχε παράγει την περίπτωση του ΦΡΕΠΑΣΟ, που είναι ένας ειδικός σχηματισμός της αριστεράς που κατέρρευσε μαζί με την κυβέρνηση του Ντελαρούα...

Η εξαιρετικά ισχυρή δύναμη, από την άλλη πλευρά, της άκρας αριστεράς στην Αργεντινή δεν είναι παράδοξη, είναι το αποτέλεσμα μιας πλατιάς πολιτικής εμπειρίας, στη διάρκεια της οποίας όλοι οι "πρωταγωνιστές είχαν την ευκαιρία να αναπτύξουν και να εξαντλήσουν την αποτελεσματικότητά τους, να δοκιμάσουν τα προγράμματα τους, τις λύσεις που πρότειναν για την χώρα, είναι μια πολιτικά "ολοκληρωμένη" διαδικασία. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι εξελίξεις θα είναι ευθύγραμμες, κάθε άλλο. Είναι καθαρό ότι η Αργεντινή έχει ήδη μπεί σε ένα νέο επίπεδο επαναστατικής κρίσης, όπου οι πρωταγωνιστές θα είναι τα κόμματα της αριστεράς, τα επαναστατικά κόμματα και οι επιπτώσεις θα είναι άμεσες και χωρίς επιστροφή σε χώρες όπως η Βραζιλία, η Ουρουγουάη, ή ακόμα και σε ορισμένες χώρες της Ευρώπης. Από μια άποψη είναι ένα νέο "στάδιο" σε διεθνές επίπεδο.

Αυτό όμως θα πάρει μιαν ιδιαίτερη μορφή και μέσα στην Αργεντινή...

Για την αριστερά είναι μια εμπειρία απολύτως καινούργια, καθώς θα πρέπει να αντιμετωπίσει την πρόκληση να δείξει την ικανότητά της, να προσφέρει μια "διέξοδο" στο πρόβλημα της χώρας, στην διεθνή κατάσταση... Δεν θα είναι μια ευθύγραμμη εξέλιξη. Η εναλλακτική "λύση" για το σύστημα θα είναι να επιχειρήσει ένα "πραξικόπημα". Γιατί ένα πραξικόπημα; Γιατί είναι αδύνατο πιά να διαχειρισθεί την κατάσταση και να κυβερνήσει με κοινοβουλευτικά μέσα, χρειάζεται μια κυβέρνηση που να κυβερνά με προεδρικά διατάγματα.

Ένα πραξικόπημα, πολιτικό ή στρατιωτικό πραξικόπημα;

Δεν θα είναι ένα στρατιωτικό πραξικόπημα, οι στρατιωτικοί είναι πολύ εξασθενημένοι μετά την ανατροπή της δικτατορίας και τον πόλεμο στις Μαλβίνες. H λαϊκή συνείδηση αλλά και οι ίδιοι οι στρατιωτικοί ξέρουν ότι δεν υπάρχουν οι συνθήκες για κάτι τέτοιο, κάτι τέτοιο δεν θα ήταν δυνατό. Αλλά βέβαια οι "πραξικοπηματίες" θα έχουν την υποστήριξη των στρατιωτικών. Αν ένα τέτοιο ενδεχόμενο πραξικόπημα αποτύγχανε τότε θα είχαμε ένα νέο επαναστατικό κύμα και πιθανότατα τη συγκρότηση μιας Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, όχι όπως την θέλει το Παρτίτο Ομπρέρο, αλλά θα είναι οπωσδήποτε ένα σημαντικό βήμα για να καταλάβουν οι μάζες γρήγορα και να ακολουθήσουν ένα πολύ πιό πλατύ επαναστατικό προτσές...

Είναι δηλαδή συνολικά μια διδικασία προετοιμασίας και εκπαίδευσης των μαζών και δοκιμασίας των κομμάτων της αριστεράς;

Τα τελευταία χρόνια έχουν "παράγει" την απαραίτητη ψυχολογική κατάσταση σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, ότι δεν υπάρχει άλλη λύση έξω από το καπιταλιστικό σύστημα, με αποδειξη την αποτυχία της ΕΣΣΔ και την κατάρρευσή της. Πολλές ομάδες έχουν προσπαθήσει να προτείνουν εναλλακτικές λύσεις μέσα στο ίδιο το σύστημα και απορρίπτουν την έξοδο από το σύστημα αυτό... Από την αλλη πλευρά η ψυχολογία των λαϊκών μαζών, η "ψυχή" των μαζών δεν μπορεί να φθάσει να δεί πάνω από αυτόν το "τοίχο", να πάει περα από τα όρια αυτού του συστήματος. Ομως αυτή η "οπισθοχώρηση" είναι ένα φαινόμενο που συνδέεται με τα ιστορικά γεγονότα. Αυτή η υπέρβαση όμως είναι τώρα δυνατή στην Αργεντινή.

Η κρίση και η κατάσταση σπρώχνει τις μάζες να προχωρήσουν αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν και την εμπιστοσύνη για να το κάνουν, να κυβερνήσουν την χώρα. Παρ’ ολα αυτά προχωρούν και το κάνουν αυτό από ανάγκη· υποχρεώνονται να προχωρήσουν από ανάγκη.

Αυτή η κατάσταση προετοιμάζει τις προυποθέσεις για μια μεγάλη αλλαγή στην λαϊκή ψυχή που φυσιολογικά είναι "συντηρητική", αντανακλά περισσότερο το παρελθόν παρα το μέλλον, αλλά οι εξελίξεις έρχονται για να ανατρέψουν όλη αυτή την σχέση...

Σ’ αυτό στοχεύει το σύνθημα για την Συντακτική Συνέλευση;

Ακριβώς αυτό είναι το κεντρικό ζήτημα. Eνώνει το παρελθόν με το μέλλον. Οι αριστεροί επικριτές αυτού του συνθήματος υπογραμμίζουν ότι αυτό το σύνθημα ανήκει στο παρελθόν, όμως αυτό δεν είναι ένα μειονέκτημα αλλά πλεονέκτημα. Οι επικριτές από τα δεξιά μας λένε ότι αυτό το σύνθημα ανήκει στο μέλλον γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν μια επαναστατική κυβέρνηση με πλήρεις εξουσίες... Ακριβώς αυτή η ενότητα ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον πρέπει να μπει αυτή την στιγμή για να "παράγει" αυτή την αναγκαία εξέλιξη - μετάβαση για τη νίκη της επαναστατικής διαδικασίας.

Είναι ένα "βήμα" για την συγκέντρωση όλων εκείνων των δυνάμεων που θα επιτρέψουν την ανατροπή;

Η εργατική τάξη της Αργεντινής είναι μια κοινωνική τάξη που είχε μάθει μετά τον πόλεμο να "νικάει". Από την δεκαετία του 60, Αντίθετα, είχε την εμπειρία απώλειας πολλών μαχών και υπάρχει πια μια "κούραση" από όλες αυτές τις απώλειες. Οι λαϊκές μάζες δεν ανέχονται πια το ενδεχόμενο μιας νέας υποχώρησης, γι’ αυτό και η ανάγκη μιας νίκης είναι πολύ ισχυρή. Αυτό το σύνθημα για την Συντακτική Συνέλευση δίνει αυτή την δυνατότητα να ενωθούν όλες οι δυνάμεις για την νίκη...

Τελευταία ενημέρωση

29 Ιουνίου, 2002


Ποιος είναι ο Παναγιώτης Βήχος;


Υπογράψτε ή δείτε το βιβλίο

 επισκεπτών μου


Contact Us
Επικοινωνία


Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

σ' έναν φίλο


Γραφτείτε στην Mailing List 

για να ενημερώνεστε σε κάθε νέα ανανέωση

 


Στείλε άρθρο


FORUM

Ελάτε να τα πούμε


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δωρεάν ανταποδοτική διαφήμιση (επικοινωνήστε με τον webmaster)